ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΚΙ ΑΣ ΕΦΑΓΕΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ...

3:50:00 π.μ.


Άμα -ως άτομο με διαβήτη- μπεις στο πνεύμα των Χριστουγέννων, είναι σα να μπαίνεις στο πνεύμα του "να τα φάω όλα να πεθάνω"!

Και ναι, μιλάω για το άτομό μου με διαβήτη! Και ναι, πέρασε-πάει ο καιρός που έτρεφα την ψευδαίσθηση ότι θα ζήσω το ρεβεγιόν που διαφημιζόταν στα περιοδικά γυναικείας μόδας και στάσης  ζωής! Εκεί τάχα, έπρεπε να πάρεις τουαλέτα κόκκινη και τακούνια, για να περάσεις τις βραδιές των εορτών με κάτι τύπους James Bond και κάτι ασύλληπτες γκόμενες! Να χορεύετε, να πίνετε σαμπάνιες, να φλερτάρετε! 

Κι όλα τα φαγιά από τα περιοδικά συνταγών ποιος θα τα φάει ρε παιδιά!

Και πως θα ψωνίσω τώρα μεσ' στην κρίση τακούνια, για να τα βάλω δυο νύχτες!

Και που θα βρω όλα τα μοντέλα να με κάνουν παρέα!

Οπότε, επιστρέφω με συνείδηση στην αλήθεια μου και την αποδέχομαι: όπως δεν "παίζουν" τα τακούνια, δεν παίζουν και οι εγκρατείς μου ώρες στο τραπέζι των γιορτών!

Και φέτος λοιπόν, με περίλαμπρη αυτοθυσία, μπήκα στο πνεύμα κι έμεινα... για όλο το 15ήμερο... σαν τα παγανά! Διαβάζοντας ένα παραμύθι στα μικρά μου δε, τα θυμήθηκα και αναθάρρησα, καθώς δεν έκανα και τίποτα καινούριο! Κάθε χρόνο το κάνω αφενός... το κάνουν και οι καλικάντζαροι αφετέρου! Κι αφού δεν θέλω να πάω κόντρα στην παράδοση...

Έφαγα κρέατα, συνοδευτικά και γλυκά όπως όλοι οι σύν-τροφοί μου στο τραπέζι, ήπια κρασιά κι έχασα το μέτρο ή μάλλον βγήκα από την ρουτίνα της διατροφής μου και την ασφάλειά της.

Τα μελομακάρονα ήταν προβλέψιμα και τρυφερά με τα σάκχαρά μου. Η βασιλόπιτα ανελέητη σε όλο της το μεγαλείο. Οι κουραμπιέδες; Δεν θες να ξέρεις! Οι μπακλαβάδες δεν μου χαρίστηκαν ούτε στις υπογλυκαιμίες. 

Τα κρεατικά ήταν πολλά;...ήταν συναπτά;...ήταν λιπαρά;... πάντως ήταν ωραία.

Το αλκοόλ ήταν αυτό που συνόδευε τα περισσότερα γεύματά  μου -αν εξαιρέσεις τα πρωινά και κάτι απογευματινές λιγούρες! Έχει να λογοδοτήσει για τις περισσότερες μεταγευματικές μου υπογλυκαιμίες.

Η αίσθηση ότι είναι ωραία γύρω απ' το τραπέζι, με το πασπαρτού για όλα όσα τρώνε όλοι... είναι που κάνει τη διαφορά! 'Οτι όλοι τρώνε, ότι τα τρώνε όλα, ότι αυτό κάνεις κι εσύ! Κι εγώ! 

Η διαφορά επίσης, είναι ότι ενίοτε, συνεχίζεις να τρως κρυμμένος μαζί με τον καλικάντζαρο που τον λένε Μαλαγάνα(;), αφού έχει τελειώσει το φαγητό, όρθια και ίσως κρυφά -για να μην αποκαλύψεις ακόμη ένα 34άρι, αποτελεσματικά, σαρώνοντας στο πέρασμά σου τα πάντα!

Ήταν και τα μικρά στο σπίτι όλο το 15ήμερο και μόλις σήμερα, μπήκα κι έριξα μια ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί συνάντησα πολλά ενδιαφέροντα άρθρα, γλυκές και ευφυείς ευχές κι ένα βίντεο από εκείνα που κάνουν πολύ σοβαρή χρήση του καλού χιούμορ! 

Στο γλυκούλι -για να μην ξεχνιόμαστε!- το είδα και το βρήκα υπέροχο. Γέλασα χωρίς σπασμούς και αναφιλητά, αλλά με εκρηκτικές αναλαμπές των κυττάρων του μυαλού μου... εκείνων που με κάνουν ευτυχή που έχω χιούμορ! Εκείνων που χαρακτηρίζουν την αντίληψή μου για τον κόσμο! Εκείνων που βοηθούν τη ζωή μου να είναι γλυκιά, χωρίς δράματα και καταθλιπτικές μεθεόρτιες βουτιές στο κενό!  

Ποιοι υδατάνθρακες λοιπόν; Τους ξέχασα για λίγες μέρες, όχι επειδή τους παρέκαμψα! Προσπαθούσα να τους υπολογίσω, αλλά όχι με επιτυχία θα πω. Και εύχομαι του χρόνου, να μπορώ να κάνω κάτι αντίστοιχο! 

Όχι, δεν είναι ευχάριστο να ξυπνάς με 300άρια για κάποιες μέρες! Ούτε είναι υπέροχο να κάνεις υπογλυκαιμίες διαρκώς! 

Αλλά δεν είναι τρομερό που θες να φας όπως ένα παιδί -μόνο γλυκά!

Ούτε είναι τρελό να ανατριχιάζεις με ενθουσιασμό, στη σκέψη πως υπάρχουν πλάσματα που ανεβαίνουν για 12 μέρες από το κελί τους... για να τα φάνε όλα!  

Στην φωτογραφία που επέλεξα, αυτό το καλικαντζαρίδιο είναι ίδιο με μένα, όταν ξύπνησα την πρώτη αυγή του 2018... απλά, εγώ έχω δόντια! 

Άντε βρε! Και καλή χρονιά!  

Κατερίνα Ζ 

You Might Also Like

0 σχόλια