ΑΝ ΗΤΑΝ Ο ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΜΟΥ ΣΚΕΥΟΣ...

1:54:00 π.μ.


Η Ελένη κοντεύει στα πεντέμισι. Έχει ταμπεραμέντο ευαίσθητου, εύθικτου, υπέροχου ανθρώπου. Τελευταία, ανακάλυψε την ιδιότητά μου του αρχαιολόγου κι έχει εντυπωσιαστεί τρελά, για κάποιο μυστήριο και μαγικό λόγο... με ρωτάει πως έφερναν οι άνθρωποι νερό στα σπίτια τους, αν είχαν κούκλες τα κοριτσάκια της αρχαιότητας για να παίζουν κι άλλα τέτοια θέματα που αφορούν την καθημερινότητα της ιδιωτικής ζωής των αρχαίων Ελλήνων. Έχει αντιληφθεί δε, πως η περίοδος της παιδικής ηλικίας της γιαγιάς, δεν συμπίπτει με την αρχαιότητα!!!

Η μετακόμιση στην καινούρια μας ζωή υπήρξε ουσιώδες κεφάλαιο. Η Ελένη όλο και συχνότερα, όταν στριμώχνεται, κουράζεται, επιθυμεί να εκφράσει τη λύπη, την απογοήτευση ή την ενσυναίσθησή της για κάτι που συμβαίνει σε μένα -ας πούμε!-... χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση και μάλλον αιφνίδια, βουρκώνει, τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα, το πρόσωπό της γεμίζει εκφράσεις και λέει Θέλω την Άννα!

Η Άννα είναι η καλύτερη φίλη της Ελένης που ζει στην Αθήνα. Κι αναρωτιέμαι: Αλήθεια, της λείπει τόσο; Μήπως απλά μεγαλώνει; Ή μήπως η Άννα έχει γίνει ένα αγαπημένο ροζ κουβαδάκι, όπου η γλυκιά μου Ελένη ξεφορτώνει τη θλίψη και το παράπονό της;

Όπως ο διαβήτης είναι ο δικός μου κουβάς, που τον χρησιμοποιώ για να διώχνω ό,τι τοξικό συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου!

Σκέψου: δεν είναι περίεργο... να νιώθεις μόνος ή θλιμμένος και να θες να κάνεις ένα γεύμα γεμάτο τρόφιμα που δεν θα επέλεγες υπό κανονικές συνθήκες!

Δεν θέλω να πω ότι το κάνουν όλοι... εγώ όμως το κάνω, σχεδόν ευλαβικά!

Όταν δεν μπορεί άλλος να φορτωθεί το άδικο που ζω, το φορτώνεται ο γλυκός μου. Του αδειάζω όλα όσα με ταλαιπωρούν, γιατί ξέρω τη συνέχεια. Θα φάω άσχημα. Όση ινσουλίνη και να κάνω δεν θα μπορέσω να καλύψω την υπέρβαση. Οι τιμές της γλυκόζης μου θα ανεβούν και θα κρατηθούν ψηλά για όσο χρειάζεται -μέχρι να μεταβολιστούν και τα τελευταία τρανς λίπη ή η γλυκόζη που τρέχει ιλιγγιωδώς για να φύγει από όποια έξοδο. Και επιτέλους, θα μπορώ να κλάψω για το 300άρι!

Ίσως να συμβαίνει μόνο σε ανθρώπους που έχουν κάποια από τα δικά μου χαρακτηριστικά. Ίσως κιόλας, να υπερεκτιμώ τις δυνάμεις μου στην ψυχανάλυση. Αλλά πάλι, ένα κουβάς υπάρχει πάντα δίπλα μας είτε για να πετάξουμε ένα λάθος ή παλιό και άχρηστο αρχείο από τον υπολογιστή μας... είτε για να συγκεντρώσουμε όσα δεν χρειαζόμαστε, στον πάγκο εργασίας μας... είτε γιατί ο πάγκος έχει γεμίσει ασφυκτικά.

Ο διαβήτης, καθώς φαντάζομαι κι όλες οι νόσοι που έχουν τη μορφή του, είναι ένας εύκολος και πρόχειρος και πάντα παρών υποψήφιος για το ρόλο του... κουβά. Είναι το μέσο, η δικαιολογία σου -έστω μου!- για να ξεσπάσω. Είναι το θύμα μιας παρεξήγησης, γιατί χρησιμοποιείται με πολύ δόλιο τρόπο, αλλά πάλι χρησιμοποιείται γιατί είναι δικαίωμά σου να αντισταθείς και να επιβιώσεις... παρά τα αποτελέσματα της υπέρβασης!

Χρησιμοποιείς το σώμα σου που δεν κάνει λάθος και σβήνεις το λάθος που έκανες να βρεθείς σε αυτοκαταστροφική απόγνωση.

Αν μπορείς να το αλλάξεις αυτό και να γίνει κουβάς σου ο χορός, το σκούπισμα, το διάβασμα, η άσκηση, τότε βουρ στο ψητό! Έτσι, θα γλιτώσεις κι από τις υπεργλυκαιμίες της εκτόνωσης!     

Περιμένω να με ρωτήσει η Ελένη εάν οι αρχαίοι έλληνες φορούσαν αντλία ινσουλίνης... από ώρα σε ώρα μου 'ρχεται! Το νιώθω... όλο και πιο στοχευμένες και ακριβείς και σχεδόν σοφές γίνονται οι ερωτήσεις και παρατηρήσεις που μου κάνει σχετικά με τον διαβήτη....

Μήπως λοιπόν, ήρθε η ώρα να βρεθεί η Ελένη με την Άννα κι εγώ ν' αδειάσω τον κουβά μου; Και να τον βάλω σ' ένα βάθρο ιερό μέσα στο σπίτι μου; Σε μια προθήκη που να είναι ορατή από τους αγαπημένους μου, καθαρή από δαχτυλιές και τέλεια φωτισμένη; Κι από κουβάς να γίνει ένας αμφορέας!!!
                                                                                       
Κατερίνα Ζ


You Might Also Like

0 σχόλια