ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΥΠΗΣΕΙΣ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΣΟΥ!!!

1:56:00 π.μ.


Κι εκεί που νομίζεις πως αφού η τελευταία μέτρηση έδειξε 113... μπορείς να καθίσεις ήρεμος στην καρέκλα του θρανίου σου, γραφείου σου, σπιτιού σου και ν' απολαύσεις όσα η πολιτεία πρέπει να σου παρέχει, μαζί με σεβασμό, τρυφερότητα και στήριξη για να ζήσεις... ξυπνάς!

Πάλι όνειρο ήταν!

Ποια καρέκλα; Ποιου γραφείου; Ποιας κοινωνίας αποδοχή; Ποιας πολιτείας πρόνοια;
Είσαι άνεργος, ανασφάλιστος και αρρύθμιστος!

Πάλι όνειρο ήταν;

Ευτυχώς, μπορείς να κλείσεις για λίγο τα ματάκια σου. Ο ΕΟΠΥΥ απάντησε ότι δεν ονειρεύεσαι! Σταμάτα να τσιμπιέσαι λοιπόν! Και κάνε τα τελευταία σου τρυπήματα για να μετρήσεις το ζάχαρό σου! Κάνε την ινσουλίνη σου και κοιμήσου ήρεμος και ασφαλής... σε λίγες μέρες, θα μπορείς να μετράς το ζάχαρό σου όπως θέλεις! Με μια καινούρια τεχνολογία, που περιλαμβάνει έναν αισθητήρα για να "σαρώνεις" τα ζάχαρά σου! Αν αυτό σε βολεύει και το επιλέγεις...

Δεν θα έπρεπε όμως, να είναι κάτι τρομερό! Να θέλεις μερίδιο ήρεμου ύπνου, να έχεις όσα έχουν οι άνθρωποι στον πολιτισμένο κόσμο, να απολαμβάνεις το δικαίωμα να επιλέξεις έναν τρόπο μέτρησης του σακχάρου σου ή του σακχάρου του παιδιού σου, αντί για έναν άλλο!

Δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο! Να θέλεις αντί για καρφίδα, την τεχνολογία που δεν περιλαμβάνει τρυπήματα! Ή αντί για ενέσεις, την αντλία συνεχούς έγχυσης! Ή αντί για ροζ καρφίδες, τις μπλε! Είναι μάλλον απλό και ζήτημα επιλογής.

Δεν θα έπρεπε να τιμωρείσαι με καθυστέρηση! Δεν θα έπρεπε να απολογείσαι που θέλεις κάτι άλλο! Δεν θα έπρεπε να σε αντιμετωπίζουν οι θεσμοί σαν σύμβολα Ιεράς Εξέτασης ή ακόμη χειρότερα σαν εκείνοι που κρατούν ένα μαχαίρι για να μοιράσουν μια πίτα... ψίχουλο της οποίας περιμένεις εσύ, για να αποκτήσεις μια σχετική ποιότητα στη ζωή σου!

Σε λίγο καιρό, από ότι έχει γίνει γνωστό, θα μπορείς να μην μετράς με τα γνωστά παραδοσιακά τρτυπηματάκια... που Ο.Κ. δεν είναι και εγχείριση ανοιχτής καρδιάς... είναι όμως μια υποχρέωση καθημερινή και συνεχής και κάποτε λίγο επώδυνη! 

Σκέψου πως τα δάχτυλά σου μπορεί να αντέχουν, αλλά τα δάχτυλα ενός παιδιού 5 χρονών αιφνιδιάζονται, αιμορραγούν και αντιστέκονται στην κίνηση φροντίδας εκ μέρους της μαμάς ή του μπαμπά.

Επιτέλους λοιπόν, για όλους αυτούς τελειώνει μια χωρίς λόγο περιπέτεια! 

Και να σου πω; Δεν χρησιμοποιώ αυτή την τεχνολογία. Κάποιες φορές όμως, που δεν τρυπιούνται εύκολα τα δάχτυλά μου κι ο Κωστής δίπλα μου θέλει μια αγκαλιά, νευριάζω! Αλλά εύκολα μου περνάει και βρίσκω ένα σημείο πιο μαλακό για να πάρω τη σταγονίτσα που μου χρειάζεται, να ελέγξω την τιμή του ζαχάρου μου, να κάνω τη διόρθωση και να πάρω αγκαλιά τον Κωστή. Αυτός είναι υγιής και περιμένει τη μαμά του να τελειώσει με μια ρουτίνα... ένας άλλος Κωστής όμως την υπομένει ο ίδιος...

Δεν χρειάζομαι αυτά που χρειάζεσαι για να ελέγχεις το σάκχαρό σου. Αλλά θα υπερασπίζομαι το δικαίωμά σου να τα χρειάζεσαι μέχρι τελικής ρανίδας του αιμοφόρου αγγείου του μικρού μου δαχτύλου... γι' αυτό να είσαι βέβαιος! Μικρέ μου ή μεγάλε μου Κωστή...


Κατερίνα Ζ

You Might Also Like

0 σχόλια