Ο ΔΙΑΒΗΤΗΣ, Η ΜΑΚΡΟΒΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ... Ή ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ;

2:43:00 π.μ.



Λοιπόν, το 'χα δέσει κόμπο! Ότι έχω το κληρονομικό χάρισμα να ζήσω πολύ. Ότι μου το κληροδότησε η μάνα μου, που της το κληροδότησε η μάνα της που το είχε κληρονομιά από τη δική της μάνα...

Είναι γνωστό άλλωστε, πως οι γυναίκες τα καταφέρνουν να ζουν περισσότερο από τους συντρόφους τους. Θα έχεις ακούσει κι αυτό το μακάβριο στατιστικό στοιχείο πως υπάρχουν πιο πολλές χήρες απ' ότι χήροι... δεν περιλαμβάνονται μάλλον οι ζωντοχήρες, γιατί εκεί αλλάζουν τα δεδομένα. Χαριτολογώντας λοιπόν, ήμουνα καβαλάρης στο πιο γρήγορο, ωραίο άτι και κάλπαζα επί μακράν... δηλαδή, μέχρι πριν λίγες μέρες!

Ο διαβήτης δεν κατάφερνε να σκιάσει τη ζωή μου, η οποία προδιαγραφόταν μεγάλη. Όχι ότι σκέφτομαι από τώρα πως θα είμαι στα 86! Αλλά να... κάθε φορά που έπαιρνα τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου, όλα έδειχνα πως αλήθεια θα ζούσα πολύ! Να δεις καλή χοληστερίνη (H.D.L.) και να σκεφτείς πως ετοιμάζομαι για το στίβο στους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες! Να δεις τριγλυκερίδια και άλλα πονηρά εργαλεία και να πεις πως ο οργανισμός μου είναι ένα τέλειο σύνολο που... απλά δεν ευτύχησε στο θέμα της ινσουλίνης!

Δεν ήμουν αφελής, ούτε πίστευα στο μάγο της φυλής μου... είμαι απλά γυναίκα!

Μέχρι που διάβασα κάτι που έπεσε σαν κεραυνός στην ανοιξιάτικη αυτοπεποίθησή μου! Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο που φιλοξενούν το glykouli και το Πρώτο Θέμα και αφορά τα αποτελέσματα μιας επιστημονικής έρευνας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ρέιτσελ Χάξλεϊ.

Σύμφωνα με τον κεραυνό εν αιθρία, οι γυναίκες με διαβήτη τύπου 1 εμφανίζουν μεγαλύτερο ποσοστό θνησιμότητας! Έχουν περίπου διπλάσιο κίνδυνο να πεθάνουν από καρδιά, σε σχέση με τους άντρες, ενώ κινδυνεύουν κατά 37% περισσότερο -από τους άντρες- να πεθάνουν από εγκεφαλικό, πρόωρα.

Δεν έμαθα κάτι περισσότερα από την έρευνα, αφού δεν έψαξα καν τη δημοσίευσή της. Και να το έκανα, θα ήθελα βοήθεια για να αποκρυπτογραφήσω τα επιστημονικά μηνύματα.

Οπότε κάθισα για λίγο -μουδιασμένη ομολογώ!- και ξανασκέφτηκα το προφίλ μου ως οργανισμού: το αρχείο μου από εξετάσεις είναι ενημερωμένο και μάλλον εξαιρετικό, κρατώ με συνέπεια τα ραντεβού μου με τους γιατρούς, η ζωή και οι συνήθειές μου είναι ως επί το πλείστον μεσογειακές, ο διαβήτης μου είναι πάνω από 20 χρόνων, θεωρείται γενικώς ρυθμισμένος και δεν έχει δείξει κακά σημεία μέχρι τώρα... εννοείται πως τον παράγοντα οικονομική κρίση με όσα ακολουθούν δεν μπορώ να τον παρακάμψω και συχνά με καταβάλλει...

Χάσω- δεν χάσω το ατού της μακροβιότητάς μου πάντως, δεν θα χάσω το ατού της επιλογής. Είμαι γυναίκα 41 ετών, με διαβήτη τύπου 1 και ξέρω, προσπαθώ, κληροδοτώ στο θηλυκό και το αρσενικό μου παιδί αυτό το γονίδιο της προσπάθειας και της επιλογής.

Η μάνα της μάνας της μάνας μου πέθανε πολύ νέα από άγνωστα αίτια. Η μάνα της μάνας μου πέθανε στα 75, μετά από 15 χρόνια τετραπληγίας από εγκεφαλικό. Η μάνα μου είναι 71 και αντιμετωπίζει θέματα πολλά και άξια λόγου, όπως η υπέρταση...

Άρα τζάμπα χαίρομαι τόσα χρόνια;
Ή μήπως να περιμένω την επόμενη έρευνα;
Ή μήπως να προσπαθήσω απλά, να είμαι μια υγιής γυναίκα με διαβήτη τύπου 1; Έτσι μόνο, μπορώ να αλλάξω τα νούμερα στην επόμενη έρευνα... με τη ζωή μου.


Κατερίνα Ζ

You Might Also Like

0 σχόλια