ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ

3:19:00 π.μ.


Θυμάμαι μια φορά -πριν από πολλά χρόνια… άραγε 18;-… πήγαινα κάπου με το τρένο. Και είδα ένα κορίτσι, καθισμένο σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο, 21-23 χρόνων. Έψαχνε γύρω της, δίπλα της, μέσα στην τσάντα της. Πολύ ώρα έψαχνε μέσα στην τσάντα της… και πολλές φορές μετά, αναρωτήθηκα πόσους χώρους είχε εκείνη η τσάντα!
Το κορίτσι που έψαχνε κάτι, καθόταν δίπλα σε μια κυρία. Θυμάμαι και την κυρία. Περισσότερο θυμάμαι την κυρία παρά το κορίτσι! Ήταν σταρένια, καλοδιατηρημένη, καστανή με βαμμένα και χτενισμένα μαλλιά… γύρω στα 65-70. Ίσως και νεότερη.
Θυμάμαι το κορίτσι σε απόγνωση, να χτενίζει με τα δάχτυλα τα καστανά σκούρα μαλλιά της, που είχαν υγρανθεί από ιδρώτα.  
Το κορίτσι σταμάτησε να ψάχνει, κοίταξε γύρω της και ζήτησε κάτι –δεν άκουγα τι-… η ιδιότυπη τριάδα των συνεπιβατών της, αρνήθηκε. Μάλιστα, οι εκφράσεις τους έγιναν από ενοχλημένες, επιθετικές… υπήρχε ένας αδαής και απάνθρωπος ρατσισμός απέναντι στα άτομα με εξάρτηση από ουσίες… υπάρχει ακόμη. Κι όχι μόνο αυτός.
Δίπλα στο κορίτσι,  η κυρία κοιτούσε στο απέναντι παράθυρο. Κι εγώ κατάλαβα. Έδωσα ένα φακελάκι με ζάχαρη στο κορίτσι. Το κορίτσι έφαγε τη ζάχαρη με το χαρτένιο σακουλάκι της. Δεν είχε χρόνο να το σκίσει, όπως γίνεται συνήθως. Έπρεπε να κερδίσει λίγο χρόνο, λίγη ενέργεια για τον εγκέφαλό της.   
Εγώ θυμάμαι εκείνα τα 5 ή 10 λεπτά! Το κορίτσι όχι! Σίγουρα όχι η κυρία…
Οι υπογλυκαιμίες ευθύνονται τόσο, για την απώλεια στιγμών πολύτιμων και απαραίτητων.
Κι όσο κι αν προσπαθώ, δεν θυμάμαι! Ότι δεν ξυπνούσα τη νύχτα, την ώρα που οι δικοί μου αγωνίζονταν να μου δώσουν ζάχαρη. Ότι η μητέρα μου προσπαθούσε να βάλει ζάχαρη στο στόμα μου κι εγώ την απωθούσα βίαια.  
Δεν θυμάμαι να ανεβαίνω τη λεωφόρο Ηρακλείου, βόλτα με την Ελένη -2 χρονών-, τον Κωστή -μόλις λίγων μηνών- και το Γιάννη. Ότι περπατούσα κι ο Γιάννης μου μιλούσε κι έψαχνε πάνω μου για ζάχαρη ή καραμέλες. Ότι μ’ άφησε μόνη μου κάποια στιγμή, με τα δυο μου μωρά, για να ζητήσει ζάχαρη από ένα κοντινό περίπτερο.       
Δεν θυμάμαι να αλλάζω την Ελένη που λερώθηκε, στα πρώτα γενέθλια του Κωστή. Ότι είχα πάει στο δωμάτιο των παιδιών, όπου έπαιζε η Ελένη με την Κ και τον Γ.
Δεν θυμάμαι το χαριτωμένο τηλεοπτικό πρόγραμμα που παρακολουθούσα μαζί με το Γιάννη και την Ελένη –ο Κωστής είχε πριν λίγο κοιμηθεί… εγώ τον είχα βάλει με πλήρη συνείδηση!- Ότι έκανα τη δόση της ινσουλίνης κι έφαγα το βραδινό μου. Ότι η Ελένη βούρτσισε τα δόντια της πριν πάει για ύπνο.
Θυμάμαι όμως τα μάτια της κυρίας που μου έφερε ένα κουταλάκι και ζάχαρη στη βόλτα μου, ήρεμα και καλοσυνάτα. Δούλευε σε κατάστημα γνωστής αλυσίδας παπουτσιών απ’ όπου ο Γιάννης ζήτησε ζάχαρη. 
Θυμάμαι τον Κωστή στο καροτσάκι και την Ελένη ανεβασμένη στο καροτσάκι να μου ζητάει κάτι –ίσως καραμέλα-. Κρατούσα το καροτσάκι με τα παιδιά μου σφιχτά και ένιωθα τρόμο μην πάθουν κάτι.
Θυμάμαι τον αδερφό μου στην πόρτα του δωματίου μου ακίνητο. Τον πατέρα μου να λέει ασυνάρτητα και τη μητέρα μου να κάθεται πάνω στο μαξιλάρι μου και να με κρατά ήρεμα και αμίλητα.
Θυμάμαι την αγκαλιά του Γιάννη, την επαφή με τη στεγνή, ζεστή παλάμη του, την ώρα που είχα ακουμπήσει στα γόνατά του. Θυμάμαι τη φωνή του να λέει στην Ελένη «Πάμε για ύπνο γλυκιά μου!». Και θυμάμαι την Ελένη να πηγαίνει για ύπνο, χωρίς καμιά αντίσταση… πως έγινε αυτό;!!!!!!!!
Θυμάμαι το κορίτσι που βρήκε ένα φακελάκι ζάχαρη, μια φορά στο τρένο. Αρκεί.

Κατερίνα Ζ

You Might Also Like

0 σχόλια