ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΓΙΑΤΙ ΖΟΥΜΕ ΠΟΛΥ

12:25:00 π.μ.


Αν είχα γεννηθεί το Μάρτιο του 1890 και είχα εμφανίσει διαβήτη στα 20, θα πέθαινα στα 21! Θα ήμουν άλλωστε και σε ηλικία τεκνοποίησης, οπότε θα είχα εκτεθεί σε μεγάλο κίνδυνο.
Αν είχα γεννηθεί το Μάρτιο του 1910 στη Γαλλία και είχα εμφανίσει διαβήτη στα 20, πάλι θα πέθαινα μέχρι τα 21 μου! Ακόμη κι αν δεν είχα παντρευτεί, αλλά είχα μονάσει –ας πούμε!-.
Αν είχα γεννηθεί το Μάρτιο του 1910 στον Καναδά και είχα εμφανίσει διαβήτη στα 20, ίσως τα κατάφερνα! Βασική προϋπόθεση βέβαια, θα ήταν να ζω στο Τορόντο και να βρίσκομαι κοντά στην πανεπιστημιακή κοινότητα που φιλοξενούσε τους εφευρέτες της ινσουλίνης! Γιατί η ινσουλίνη άρχισε να παράγεται μαζικά το 1923.
Έκτοτε, έχουν αλλάξει πάρα πολλά, που αισίως άλλαξαν και την κοινωνία της Ελλάδας. Δηλαδή, μετρητές σακχάρου, ινσουλίνες διαφόρων τύπων, δυνατοτήτων και απόδοσης, αντλίες συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης με παράλληλη δυνατότητα 24ωρης καταγραφής των σακχάρων του διαβητικού! Κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ.
Όλα είναι δυνατά πια.
Και η δύναμη του διαβητικού να ζήσει με το διαβήτη του μεγαλώνει.
Βέβαια, μεγαλώνουν και τα ποσοστά του διαβήτη, τόσο που η κοινωνία των ανθρώπων νιώθει τρόμο από την απειλή.
Κάθε φορά που ανακοινώνονται τα αποτελέσματα μεγάλων και σοβαρών ερευνών σχετικά με τη νόσο, σηκώνεται καπνός!
Αναρωτιέμαι όμως: Είναι καπνός από φωτιά; Ή η σκόνη από τα ποδοβολητά στην άγρια Δύση και την ξεχασμένη Ανατολή;… για το Νότο (Αφρικές π.χ.) ούτε κουβέντα!
Μόλις ακούω εγώ τα αποτελέσματα, αμέσως σκέφτομαι ότι φταίει η διατροφή μου ως παιδί που εμφάνισα «διαβήτη»! Ή μήπως φταίει που έτρωγα ό,τι τρώει ένας φοιτητής σε μια εύγεστη πόλη; Φταίει που μου άρεσαν οι μαρμελάδες της μαμάς μου, όταν ήμουνα μικρή; Φταίει που είμαι μελαχρινή με πολύ άσπρο δέρμα; Ή μήπως φταίνε οι γονείς μου;! Αυτό πάντα «πιάνει»! Και τώρα που το καλοσκέφτομαι, θα έλυνε πολλά προβλήματα! Δεν θα ‘ταν δίκαιο όμως!
Κι ευτυχώς επεμβαίνει και δίνει απαντήσεις η επιστήμη και η έρευνα! Αυτές δεν συμπεραίνουν μόνο από τους αριθμούς. Παίρνουν και αναλύουν τους αριθμούς σε σχέση με τις κοινωνίες, τις οικονομίες, τους πολιτισμούς, την τεχνολογία και τις εξελίξεις.
Γιατί, δεν είναι ίδιος ο άνθρωπος που εμφάνισε διαβήτη στη Φιλανδία, με τον ινδό, τον αφρικανό, το σύριο –και δη πρόσφυγα- ή τον αμερικανό.
Ούτε είναι ίδιος ο αμερικανός που ζει στη Ν. Υόρκη με εισόδημα που του επιτρέπει τις μεγάλες συσκευασίες παγωτού, με τον αμερικανό που ζει στη Ν. Υόρκη με ένα εισόδημα ικανό να καλύψει τις ανάγκες της υγείας του. Ούτε βέβαια, ο έλληνας με το λονδρέζο που τρέφεται με φαγητά της μοριακής κουζίνας, ή με τον δυτικό μεν… που ζει σε χαρτόκουτο δε!
Εντέχνως και από συστολή και τσίπα, δεν αναφέρομαι στους κατοίκους των πολύπαθων αρχαίων αυτοκρατοριών, που οι πολιτισμοί τους ήταν πιο πλούσιοι από τα εδάφη και τις κουζίνες τους!     
Κι αφού τελειώνω με το μανιφέστο μου ως επαναστάτης διαβητικός, επανέρχομαι λέγοντας, ότι η επιστήμη και η έρευνα καταφέρνουν τελικά, να δώσουν μια αλήθεια: Φταίει που είμαστε όλοι ζωντανοί!
Γιατί στη Γαλλία του 1910, που θα πέθαινα, θα ανέβαζα απλά το ποσοστό της θνησιμότητας, με τον άδικο θάνατό μου. Δεν θα άντεχα να περάσω τα γονίδιά μου σε κάποιον άλλο.
Ενώ τώρα, ρυθμίζω το διαβήτη μου 20 ολόκληρα χρόνια, έχω γεννήσει 2 παιδιά και ζω -όπως όλοι οι άλλοι- απλά, εύκολα, στα άκρα, με μέτρο, κανονικά. Έχω επιλογές και τα μέσα που μου παρέχουν οι επιστήμες και οι εταιρίες των ανθρώπων, για να συνεχίσω με τη βοήθεια του Θεού και του μάγου μου!  
Στον κόσμο του 2010 λοιπόν, ανεβάζω το ποσοστό των διαβητικών!
Κι εδώ, μπορεί να αρχίσει μια άλλη ιστορία υποθετικών λόγων:
Αν είχα γεννηθεί το Μάρτιο του 1986, κάπου στην υποσαχάρια Αφρική, σε μια φυλή του Αμαζονίου, σε ένα μικρό χωριό της Κίνας, θα είχα….

Κατερίνα Ζ       

You Might Also Like

0 σχόλια