ΕΙΜΑΙ Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΓΛΥΚΙΑ

3:33:00 π.μ.


δηλαδή, είμαι άτομο με διαβήτη τύπου 1!
Αυτό σημαίνει ότι κάποτε είμαι σε απόγνωση, σε προβληματισμό, σε αναζήτηση λύσης, σε ισορροπία, σε δημιουργικό αυτοσχεδιασμό και κάποτε είμαι η Κατερίνα και είμαι καλά*!
Γιατί, δεν είναι δυνατό να είμαι καλά, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό!
Έχω διαβήτη 24 ώρες το 24ωρο! Κι αυτός -ο διαβήτης μου- είναι πάντα παρών: ψυχρά αυστηρός, ασυγκίνητα σκληρός και αφόρητα γλυκός. Καλέ ναι! Ποιος είπε ότι οι διαβητικοί δεν έχουν σχέση με τη ζάχαρη;
Τα πράγματα βέβαια δεν είναι τόσο απλά. Ποτέ δεν ήταν δηλαδή!
Ούτε καν στα είκοσί μου! Τότε που είχα εντυπωσιαστεί κιόλας, βιώνοντας το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας καινούριας…
…Θυμάμαι, να τρώω σαν αρσενικό λιοντάρι κι όλοι στην αγέλη να με κοιτούν και να με θαυμάζουν: «Μα που πάει τόσο φαί;» Έπινα έναν καταρράχτη νερού και το φαί έφευγε κατευθείαν με τα ούρα. Εγώ κούκλα! 3 κιλά λιγότερο… 4, 5, 6, 7. Πήγαινα στην τουαλέτα κάθε 10 λεπτά, για να κατουρήσω! Έπινα 1 λίτρο νερό, κάθε 5 λεπτά! Δεν ξεδιψούσα, ούτε χόρταινα, ούτε ξεκουραζόμουν! Στα 20 όμως, δεν πάει ο νους σου στο κακό.
Μέχρι που ήρθε η μητέρα μου για λίγες μέρες, στο φοιτητικό μου σπίτι! Και διακριτικά, μη θέλοντας ακόμη να το πιστέψει, μου είπε ότι θα ήταν καλό να κάνω κάποιες εξετάσεις.
Ο πρώτος γιατρός που ασχολήθηκε με την περίπτωσή μου ήταν ένας παραδοσιακός παθολόγος της πόλης που βρισκόταν κοντά στο χωριό μου. Αυτός με έστειλε να κάνω εξετάσεις αίματος. Η τιμή του πρωινού μου εκείνου σακχάρου ήταν 250. Και μετά από αυτό, όλα άλλαξαν: οι γονείς μου βρέθηκαν ξαφνικά σ’ ένα ασανσέρ που έπαθε βλάβη κι άρχισε να πέφτει με ταχύτητα στο κενό… ο γιατρός βρέθηκε μπροστά σε κάτι που δεν είχε καμιά ικανότητα να αντιμετωπίσει και μου πρότεινε αγωγή με χάπια (συνήθης αγωγή για διαβητικά άτομα του τύπου 2)… κι εγώ βρέθηκα κάπου… κάπως… κάποτε…
Ευτυχώς, το ίδιο βράδυ, στο σπίτι αγαπημένης οικογενειακής φίλης -της Σ- άρχισε να ξορκίζεται το κακό. Η Σ τηλεφώνησε σε γνωστό της γιατρό. Ο γιατρός, παθολόγος- διαβητολόγος στο νοσοκομείο της πόλης, διέγνωσε άμεσα διαβήτη τύπου 1, πέταξε τα χάπια στον κάδο των απορριμμάτων του γραφείου του κι έβγαλε από το συρτάρι του μια πένα, πολύ κομψή για την αισθητική μου. Μου έκανε στο μπράτσο μια ένεση ινσουλίνης ταχείας δράσης και ακούμπησε την πένα στα πόδια μου… ομολογώ τα πόδια μου δεν έτρεμαν καθόλου… ούτε τα χέρια μου δηλαδή… και η καρδιά μου ήταν στη θέση της, καταγοητευμένη από τη διαδικασία… ίσως από την οξεία μυρωδιά της ινσουλίνης, την καινούργια φυσική μου πρόκληση, το νέο «τρόπο ζωής», τον υπέροχο γιατρό που σαν από μηχανής Θεός, καθάρισε το τοπίο.
Από τότε, έχουν περάσει πολλά χρόνια, πολλές πένες και κάμποσοι θαυμάσιοι επιστήμονες που βρέθηκαν και βρίσκονται ακόμη κοντά μου, όταν νιώθω πως δεν τα καταφέρνω καθόλου. Πάντως, έχω δοκιμάσει τα πάντα.
Σχήματα αγωγής με δύο ενέσεις ινσουλίνης, σχήματα με 102!
Αυστηρή διατροφή, διατροφή με τρόφιμα ειδικά για διαβητικούς, διατροφή κατάλληλη για όλους και ενίοτε ακατάλληλη για όλους τους ανθρώπους, καθώς και για τα ζώα!!
Sugar free, Sugar less!
Fat free, Fat full, Fat-ε γιατί χανόμαστε!!!
Περιόδους πολύ καλής ρύθμισης, περιόδους πολύ κακής ρύθμισης.
Πολλές υπογλυκαιμίες, πολλές υπεργλυκαιμίες. 
Αισιοδοξία και απαισιοδοξία…
Αμάθεια, ημιμάθεια, έρευνα…
Αυτοσεβασμό και αυτοτιμωρία...
Έχουν περάσει άλλωστε, πολλά χρόνια. Φέτος, είμαι 40 και οι τελευταίες εξετάσεις που έκανα ήταν καλές.
«Φοράω» αντλία συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης, εδώ και 11 χρόνια περίπου.
 Έχω ένα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι (4 και δυόμιση ετών αντίστοιχα), έναν σύζυγο και μια γλυκιά ζωή... κάποτε, ίσως περισσότερο γλυκιά απ’ ότι αντέχω!
Η ζωή μου περιλαμβάνει το διαβήτη μου! Κι εγώ δεν τον φοβήθηκα, δεν τον έκρυψα και δεν του χαρίστηκα… ίσως γι’ αυτό γράφω τώρα. Ως μαμά έχω φοβηθεί λίγο, κάποιες φορές, ιδίως όταν απορυθμίζομαι…  καταλαβαίνεις;
Και να μην με καταλαβαίνεις όμως, δεν πειράζει. Σε όλους συμβαίνει αυτό.
Αν με καταλάβεις όμως, ίσως κάτι αλλάξει…
Άκου τι έγινε μια μέρα! Μπήκα σ’ ένα αμερικάνικο blog μαμάς με διαβητικό παιδί και διάβασα ένα κείμενό της. Είχε προσπαθήσει για μια εβδομάδα, να μπει στη θέση της εννιάχρονης κόρης της (μετρήσεις, αντλία ινσουλίνης, διατροφή και παράλληλα ζωή)!
Το κείμενό της ήταν μάλλον απλό και η συγγραφέας δεν μου ζητούσε να την αγαπήσω, να τη λυπηθώ, να την πιστέψω. Το διάβασα με κατανόηση, ενδιαφέρον, ίσως και λίγη περιέργεια και την κατάλαβα, ένιωσα τη δύναμή της -ήξερα άλλωστε τις δυσκολίες που περιέγραφε- και στο τέλος, αιφνιδιάστηκα, γιατί αισθάνθηκα δέος μ’ αυτό που αντιμετωπίζουν τόσοι πολλοί κι εγώ. Ναι εγώ!
Κι εγώ λοιπόν, δεν θέλω να μ’ αγαπήσεις! Ούτε να μ’ εμπιστευτείς τόσο που να μ’ αφήσεις να τρυπώσω στη μνήμη του μετρητή σου! Ούτε συμβουλές θα σου δώσω! Έχω δώσει πολλές, σε παππούδες, γιαγιάδες, θείους, εγκύους, εφήβους και παιδιά… όλες λάθος! Δεν είμαι ίδια με κανέναν, άρα δεν είναι κι ο διαβήτης μου!
Αν πρέπει κάποιον ν’ αγαπήσεις, αυτός είναι ο δικός σου διαβήτης. Κι αν πρέπει κάποιον ν’ αγαπήσω εγώ, αυτός είναι ο δικός μου… ε, γλυκέ μου; Ακόμη μια προσπάθεια! Σου υπόσχομαι, δεν θα είναι η τελευταία…

Κατερίνα Ζ


*Στις συναντήσεις των ομάδων με άτομα που αντιμετωπίζουν θέματα εξαρτήσεων (π.χ. αλκοόλ, παίγνια, ναρκωτικά), όταν ένα μέλος παίρνει το λόγο, προκειμένου να μοιραστεί κάτι με την ομάδα, συχνά συστήνεται ως εξής: Είμαι ο Φώτης και είμαι καλά!

You Might Also Like

0 σχόλια